Gouden horizon

Twee banen verdelen het doek: boven een turquoiseblauw, onder okers en goudtinten. Ze ontmoeten elkaar in het midden, langs een onregelmatige lijn die doet denken aan de zee die het zand bereikt. De acrylverf houdt kleine behandelde en geslepen stenen vast, die het oppervlak korrel geven en het licht in minuscule puntjes terugkaatsen; de matte vernis verbindt alles zonder het reliëf weg te nemen.

De massief houten lijst, in dezelfde tinten geschilderd, zet het schilderij voort buiten het doek. Het is een landschap dat niet gepland was (Karla laat zich leiden door de kleuren en de texturen), en daarom kan iedereen er zijn eigen strand, zijn eigen late namiddag of iets heel anders in zien.