Zouteiland

Okers en karameltinten spreiden zich over het doek uit in brede wassingen van acrylverf en spray, met druipsporen die het gebaar laten zien. In het midden steekt een witte, dikke vorm af tegen de achtergrond; die kan doen denken aan een eiland van bovenaf gezien, een oude kaart of een zoutvlek op het zand.

Kleine puntjes bladgoud lichten op naargelang het licht, en een toets lichtblauw bij de onderrand geeft de warme tinten rust. Het is een goed voorbeeld van de manier waarop Karla werkt: zonder vast idee vooraf, en steeds terug naar het doek tot ze voelt dat het werk af is. Wat de witte vorm is, is aan wie kijkt.