Wyspa soli

Ochry i tony karmelu rozlewają się po płótnie szerokimi laserunkami farby akrylowej i akrylu w sprayu, z zaciekami, które pozwalają dostrzec gest. Pośrodku od tła odcina się biała, gruba forma; może przypominać wyspę widzianą z góry, starą mapę albo plamę soli na piasku.

Drobne punkty złota płatkowego zapalają się zależnie od światła, a akcent jasnego błękitu przy dolnej krawędzi daje ciepłym tonom wytchnienie. To dobry przykład tego, jak pracuje Karla: bez gotowego pomysłu na początku, wracając do płótna, aż poczuje, że obraz jest skończony. Czym jest biała forma – to zostaje dla tego, kto patrzy.