Πώς να κοιτάτε την αφηρημένη τέχνη

Δεν υπάρχει σωστή απάντηση

Μπροστά σε έναν αφηρημένο πίνακα, πολλοί νιώθουν ότι θα έπρεπε να καταλαβαίνουν κάτι και ότι δεν το καταλαβαίνουν. Είναι ένα συνηθισμένο συναίσθημα και δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ένα αφηρημένο έργο δεν κρύβει μια εικόνα που πρέπει να μαντέψετε ούτε έχει ένα μοναδικό μήνυμα που μόνο οι ειδικοί μπορούν να διαβάσουν. Είναι ένα σύνολο από χρώματα, σχήματα, υφές και χειρονομίες, και ό,τι συμβαίνει ανάμεσα σε αυτό και σε όποιον το κοιτάζει είναι διαφορετικό για τον καθένα.

Η Karla το λέει καλύτερα από εμάς:

Πιστεύω ότι η τέχνη δεν έχει μία μόνο ερμηνεία. Ο καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό σε έναν πίνακα, βρίσκει τα δικά του συναισθήματα και ανακαλύπτει νοήματα που άλλοι ίσως να μην έβρισκαν.

Δημιουργώ ελεύθερα. Ο καθένας είναι ελεύθερος να βρει τη δική του ιστορία σε ό,τι ζωγραφίζω.

Karla

Ξεκινήστε από αυτό που νιώθετε, όχι από αυτό που σκέφτεστε

Πριν αναζητήσετε ένα νόημα, προσέξτε την πρώτη σας αντίδραση. Το έργο σας ηρεμεί ή σας ταράζει; Σας τραβά κοντά του ή ζητά απόσταση; Σας θυμίζει έναν τόπο, μια εποχή του χρόνου, μια θερμοκρασία; Δεν υπάρχουν λάθος αντιδράσεις. Αν δεν νιώσετε τίποτα, κι αυτό είναι έγκυρη απάντηση: ίσως εκείνο το έργο να μην είναι για εσάς, και κάποιο άλλο θα είναι.

Κοιτάξτε από μακριά, μετά από κοντά

Ένας αφηρημένος πίνακας έχει συνήθως δύο ζωές. Από μακριά φαίνεται η σύνθεση: προς τα πού πηγαίνουν οι γραμμές, πού βρίσκεται το βάρος, αν υπάρχει κέντρο ή αν όλα απλώνονται. Στη «Χρυσή Φλέβα», για παράδειγμα, μια χρυσή λωρίδα διασχίζει τον καμβά διαγώνια και του δίνει κατεύθυνση. Στη «Φθινοπωρινή Παλίρροια», όλα στροβιλίζονται γύρω από το κέντρο.

Από κοντά εμφανίζεται ένα άλλο έργο: το ανάγλυφο του χρώματος, οι στρώσεις, τα μικρά «ατυχήματα», τα υλικά. Αξίζει να πλησιάσετε μέχρι να δείτε την υφή και μετά να απομακρυνθείτε αργά, για να νιώσετε πώς οι λεπτομέρειες ενώνονται ξανά σε ένα σύνολο. Οι φωτογραφίες λεπτομερειών κάθε έργου υπάρχουν ακριβώς γι’ αυτό.

Ακολουθήστε το χρώμα, την υφή και την κίνηση

Αν θέλετε έναν οδηγό, κάντε τρεις απλές ερωτήσεις:

• Χρώμα: ποια χρώματα κυριαρχούν και ποια εμφανίζονται μόνο σε μικρές πινελιές; Είναι θερμά ή ψυχρά; Υπάρχει κάποιο χρώμα που μοιάζει να έρχεται μπροστά;
• Υφή: η επιφάνεια είναι λεία ή ανάγλυφη; Γυαλίζει ή είναι ματ; Σας έρχεται να την αγγίξετε;
• Κίνηση: το βλέμμα μένει ακίνητο ή παρασύρεται από τη μια πλευρά στην άλλη; Σε ευθεία, διαγώνια, κυκλικά;

Δεν είναι τεστ. Είναι απλώς τρόποι να επιβραδύνετε και να κοιτάξετε περισσότερο από τα λίγα δευτερόλεπτα που συνήθως δίνουμε σε μια εικόνα.

Μιλήστε γι’ αυτό που βλέπετε

Να κοιτάζετε ένα έργο μαζί με κάποιον άλλον είναι καλός τρόπος να ανακαλύψετε περισσότερα. Πείτε δυνατά τι βλέπετε, ακόμη κι αν φαίνεται λίγο: «αυτό μου θυμίζει τη θάλασσα», «εδώ μοιάζει να υπάρχει φως». Θα δείτε ότι ο άλλος βλέπει διαφορετικά πράγματα, και κανείς από τους δύο δεν κάνει λάθος. Δεν χρειάζεται τεχνικό λεξιλόγιο. Οι απλές λέξεις αρκούν και, πολλές φορές, είναι οι πιο εύστοχες.

Αφήστε το έργο να αλλάζει μαζί σας

Ένας πίνακας που κρεμιέται στο σπίτι θα φαίνεται πρωί και βράδυ, σε καλές και σε κακές μέρες. Είναι φυσικό να αλλάζει αυτό που βλέπετε σε αυτόν. Μπορεί, μετά από εβδομάδες, να προσέξετε ένα σχήμα ή ένα χρώμα που ήταν εκεί από την αρχή. Είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα όταν ζεις με πρωτότυπη τέχνη: το έργο δεν εξαντλείται.

Αν κάποιο από τα έργα της Karla σας μείνει στο μυαλό, επιστρέψτε σε αυτό, δείτε τις λεπτομέρειες και φανταστείτε το στον τοίχο σας. Τα υπόλοιπα είναι δικά σας: ο καθένας είναι ελεύθερος να βρει τη δική του ιστορία σε ό,τι ζωγραφίζει εκείνη. Μπορείτε να γνωρίσετε καλύτερα την καλλιτέχνιδα στη σελίδα Σχετικά με την Karla.